و بدان‌كه قنوت سنّت مؤكّد است و معناى آن دعاست ، خواه دست خود را در اثناى آن بردارد و خواه برندارد . و شيخ ابن بابويه قنوت را واجب مىداند و نماز بىقنوت را باطل مىداند « 1 » . و اگر فراموش شود بعد از سر برداشتن از ركوع سنّت است كه به نيّت قضا بجاآورد [ 1 ] و اگر از آنجا نيز فراموش شود بعد از سلام دادن نشسته قضا كند ، و اگر آنجا نيز فراموش شود و در وقت راه رفتن به خاطر رسد همانجا رو به قبله كند و بجاآورد . و در قنوت هفت امر سنّت است : اوّل : اللَّه اكبر گفتن قبل از قنوت . دوم : دست بالا كردن تا نزديك گوش در وقت تكبير . سوم آنكه : در وقت قنوت دستها را بالا بدارد برابر روى و محاذى آسمان . چهارم آنكه : انگشتان را بهم بچسباند ، مگر دو انگشت بزرگ كه از انگشتان ديگر دور سازد . پنجم : تطويل كردن قنوت . ششم : كلمات فرج در قنوت خواندن و آن اين است : « لا الهَ الَّا اللَّهُ الْحَليْمُ الْكَريْمُ لا الهَ الَّا اللَّهُ الْعَلِيُّ الْعَظيْمُ سُبْحانَ اللَّهِ رَبِّ السَّماواتِ السَّبْعِ وَرَبِّ الْارَضيْنَ السَّبْعِ وَما فيهِنَّ وَما بَيْنَهُنَّ وَما تَحْتَهُنَّ وَما فَوقَهُنَّ وَرَبِّ « 2 » الْعَرْشِ الْعَظيْمِ وَالْحَمْدُللَّهِ رَب‌ِّالْعالَميْنَ » بعد از آن بگويد : « اللَّهُمَّ اغْفِرْ لَنا وَارْحَمْنا وَعافِنا وَاعْفُ عَنَّا فِى الدُّنْيا وَالْاخِرَةِ إنّك على كلّ شيء قدير » . هفتم : بلند خواندن پيشنماز و منفرد قنوت را [ 2 ] و آهسته خواندن مأموم آن را .

--> [ 1 ] - بلكه تعرّض اداء و قضاء نكند . ( خراسانى ) [ 2 ] بلكه و همچنين مأموم ، اگر چه اولى آن است كه به نحوى باشد كه امام نشنود . ( خراسانى ) ( 1 ) من لا يحضره الفقيه 1 : 316 ، حديث 932 . ( 2 ) در بعضى از نسخه‌ها : وَهُوَ رَبُّ العَرْشِ العَظيْم .